Touchdown

Lieve toekomstige Ik,

Ze zeggen wel eens dat de laatste loodjes het zwaarst wegen. Nou mijn laatste maand leek meer op het spelen van een American Football Game. Met mijn prachtige voornemens klemvast tussen mijn armen waagde ik me over een veld van ontelbare yards. Ik begon nog aardig soepel met onnavolgbare schijnbewegingen langs de obstakels van het opruimen van 12 jaar woningzooi. In mijn gedachten had ik een zeer leeg huis met slechts een paar meubels. Maar de 88 vierkante meter heeft zich in de loop der jaren toch weten te vullen met handige opbergplekken waarin deze zunige Hollander toch van alles wist te verzamelen. De grote winteropruimactie (want tja, wat had ik buiten eigenlijk te zoeken) ging goed van start, maar ik kreeg er al snel de balen in toen de opruimactie ook nog op mijn werk moest gebeuren. Komo boerde goed deze maand!

Wist ik veel dat het opruimen een makkie was in vergelijking met wat er nog moest komen. Mijn ouders vertrouwden het al niet en gingen steeds nadrukkelijker hun hulp aanbieden tot aan dat ze gewoon de hele boel wilden overnemen. Dus naast het ontwijken van de steeds forser uitschietende footbalplayers van de andere kant, moest ik ook nog mijn eigen teamgenoten in de rails houden. Al helemaal toen de sterke jonge gasten van de ‘verhuisservice’ op de stoep stonden en mijn wedstrijdplan gelijk in twijfel werd getrokken: moeten al die spullen in dat kleine 2-bij-2 opslagkamertje? Mijn vader deed er nog een schepje bovenop en claimde direct dat IK dat zo had bedacht. Maar gelukkig bleek deze junior echt over ruimtelijk inzicht te beschikken, dus na het volstouwen van twee (klusjes)bussen puzzelden we al mijn meubels en dozen met gemak in dat toiletkamertje. Ha, ik was de 50-yard lijn al gepasseerd!

Alleen was mijn huissie toen nog niet helemaal leeg en moest ik ‘m eerst afkoelen met een feestje. Ik liep er een beetje als een zombie bij, want deze meid wordt ook een dagje ouder en het verhuizen ging me niet in de koude kleren zitten. Maar met alle leuke afscheidsborrels en bijbehorende (prachtige) kadootjes, moest ik toch nog een keer aan de slag om een totaal lege huis op te leveren. Ik nam het backpackersleven alvast maar aan door op een stretcher in mijn toch wel kaal aangeslagen flatje te bivakkeren. De tegenstander ging steeds moeilijker doen en een paar keer ontkwam ik maar net aan een snoekduik. Intussen waren mijn teamgenoten ook in formaat uitgedijt en moest ik alle zeilen bij zetten om ze niet persoonlijk te tackelen en ze ‘uit de weg te ruimen’. Want, och, wat had ik hun hulp eigenlijk hard nodig. Mijn moeder aan de schoonmaak, mijn vader stortte zich – met zijn 76 lentes - letterlijk op het zeil. En ik, tussen al het ruimen en slopen in, nog even oefenen voor mijn laatste concert (op mijn werk). Dat voelde pas echt als een einde, want daarna had ik definitief geen zin meer om nog een keer naar Leiden te gaan. Mijn afscheid van het LUMC was voltooid.

De mokerslag dreigde in het weekend te komen, nadat ik keurig mijn sleutels had ingeleverd. Want mijn ouders keken een beetje vreemd op toen ik – al bij hun ingetrokken – steeds weer gedag riep om naar allerlei uitjes te gaan. Allemaal erg gezellig, al vond ik het inleveren van mijn motor toch wel een beetje pijnlijk. Nu was ik werk-, huis- en motorloos en bovendien heel erg moe. Diep in treurnis klaarde ik desondanks mijn laatste klus: het inpakken. Tegen alle verwachtingen in had ik maandag eigenlijk de boel op orde. Alleen het inregelen van mijn nieuwe notebook hield me nog bezig. Maar dinsdagavond stonden de tassen gepakt en kon ik zowaar rustig met mijn teamgenootjes (pa, ma en zus) gezellig uit eten. De eindlijn was in zicht en ik kreeg bij het passeren van de douane op woensdag nog wat gecheer en aanmoedigingen van enkele uitzwaaiers op Schiphol. Een kleine twaalf uurtjes later was het eindelijk een feit: TOUCHDOWN.

A few hours later I was wondering what the hell I was doing here in Alaska: no friends, no family. Just me. No teammates to take me on their shoulders. Just me. No locker room to settle in after the game. Just me, somewhere on a strange field where I don’t no which game to play…..yet.

SYL,

Annemieke op 6 juni 2013

Reacties 16

Dennis 07-06-2013 08:34

Hoi Annemieke,
Wat een leuk stukje. Ik kijk al uit naar de volgende avonturen van het nieuwe team!
Nogmaals heel veel plezier en geniet van alle mooie dingen die je gaat beleven!
Dennis

Mandy 07-06-2013 09:58

Hoi Annemieke!!
Kan me helemaal voorstellen hoe dat gegaan moet zijn de afgelopen dagen. Leuk om te lezen. Zal wel een overgang zijn, van alle hectiek, stress en tig borrels en etentjes, naar op jezelf in Alaska. Eerst afkoelen van het huis, nu afkoelen van Nederland. Succes met het opstarten de eerste weken! En ik volg je, natuurlijk. Veel plezier!!!!!!!!!
groetjes, Mandy

Marian 07-06-2013 11:25

Hoi Annemieke,
Wat een drukke weken voor jou en familie, maar je doel heb je bereikt: Alaska !! succes met het wennen aan een ander leven, vertrouw op jezelf en geniet van de natuur, cultuur en de mensen.
goede reis ! groetjes Marian H.

Goedele 07-06-2013 14:09

Hoi Annemieke,

Wat een leuk stukje heb je geschreven. Ik ga je volgen!
Heel veel stekte, maar vooral ook plezier en geluk de komende periode. Groetjes Goedele

Yvonne 07-06-2013 18:38

Hé Annemieke,
Geweldig, eindelijk is het zover........ Alaska.
Ik wens je een geweldige reis. Ik denk dat je de smaak snel te pakken hebt.
Lieve groetjes van Yvonne.

Truus en Jan Mertens 08-06-2013 08:26

Wat een goed "home-team" heb jij zeg. Wij wensen je veel plezier en veilige kilometers daar in Verweggiestan.
We gaan je volgen. Have fun.

Groetjes Jan en Truus

millie 09-06-2013 11:52

Dat is gelukkig achter de rug, en nu genieten. We horen het allemaal , liefs tante

Rigtje 10-06-2013 13:15

Hoi Annemieke,
Wat een leuk stuk heb je geschreven en wat een laatste moment haast en stress allemaal over je heen gekregen. Na alle regelarij zit je nu aan het begin van je reis in Alaska en kun je alles in je eigen tempo gaan beleven. Veel succes en have fun! You go girl!!

Harrie 10-06-2013 18:00

Hallo Annemieke
Leuk verhaal en begrijp dat je toch je team hebt laten zien wie je bent .
Alles gelukkig klaar en gaan . Je zal heel veel mee maken volgens mijn dus succes en zal je blijven volgen

Eddie 10-06-2013 20:14

Annemieke,

Een hele fijne reis, we gaan je volgen vanuit Delft en/of Ottrau

Harrie 10-06-2013 22:09

Zet je die mooie kawa wel goed op de standaard is zo zonde als hij om valt . Ben benieuwd hoe je nieuwe team gaat.

els van drunen 10-06-2013 23:54

Hartsikke goed annemiek dat je aan deze reis bent begonnen.Je krijgt meer spijt van de dingen die je niet doet dan van de dingen di je wel doet.Herrinneringen kan niemand je meer afnemen. Met jou vrolijkheid en mooie stem maak je vast vrienden onderweg. Smile en je zult toegesmiled worden
veel succes
hartelijke groet van els (Susansingergroepmember)

Robert 12-06-2013 17:15

Hoi Annemieke,
The great adventure has started.
Breathe the atmosfere of the 'new' land, which must be discovered.
Europe is history, ... 'dass war einmal'.
Good luck, and we keep our fingers crossed.


Giselle 12-06-2013 17:39

Geniet!!! Ik hou je digitaal in de gaten en zal je heerlijke verhalen vanuit Overijssel volgen. Maak er mooi avontuur van en heel veel succes.

Trudie 14-06-2013 19:30

Hai Annemieke,

Great adventure ahead! Have fun. I enjoy your writings.
Trudie.

gerrit van der struif 18-06-2013 22:29

Hoi Annemiek,

Doe je best, ik weet dat geniet van je reis en je krijgt nog de hartelijke groeten van onze gezellige loopgroep! Het ga je goed en wij vieren zondag de verjaardag van Nicoline!

gr. Gerrit

Reageren

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd

Blijf op hoogte!

Wil je op de hoogte blijven van de belevenissen? Meld je aan voor de mailinglist

Eerdere reisverhalen

Reis blog, ook wel reis webblog genoemd, wordt mogelijk gemaakt door Around the Globe. "Ontmoetingsplek voor en door reizigers". Lees onze Disclaimer